Alam Mo Ba?

•March 13, 2010 • 1 Comment

Alam mo ba yung pakiramdam na parang ang tulin ng ikot ng mundo? Yung tipong gusto mong magpagulung-gulong sa lakas ng tibok ng puso mo?

Kapag may kinatuwaan akong gawin, pagsusumikapan ko ito hanggang sa maging magaling na magaling ako. Madalas pa nga ay hindi ko namamalayang nagmumukha na pala akong tanga sa ibang tao. Ganun yata ang nararamdaman ng mga taong nalululong sa droga. Kinakalimutan ang mundo, at nagkukulong sa kuwarto. Mag-isang tumatawa ng malakas, at nakakalimutang kumain at matulog.

At pagkalipas ng ilang linggo, buwan o taon, sa isang malamig na umaga, bigla na lang mawawala yung pakiramdam na ‘yon.

Alam mo ba yung pakiramdam na parang ang gaan ng katawan mo at ang bagal ng mga taong dumadaan? At wala ka nang maramdaman kahit patak ng ulan sa balat mo, at wala ka nang marining kahit bulong isang malakas na ihip ng hangin. Yung tipong manhid ka na. At kahit ilang beses mong kurutin ang sarili mo, hindi mo pa rin madama yung sakit, hanggang sa mamaga’t mangitim na lang yung braso mo.

Minsan, nagtataka ako kung baket ang bilis kong mahumaling sa isang bagay. At, madalas, nagtataka rin ako kung baket ang bilis mawala ng pagkahumaling ko sa isang bagay. Kahit anong pagpupumilit ko ay matamlay pa rin ang pulso ko.

At sana…hindi umabot sa puntong mabilis ko ring makalimutan na minsang pinatulin ng isang tao ang ikot ng mundo ko.

Pero Kasi

•March 11, 2010 • Leave a Comment

Ang hirap maging taong hindi mo naman kayang maging, diba? Baket ba tayo ganito? Parati nating pinipilit ang mga bagay-bagay kahit alam naman nating mahirap?

Masaya ako, oo. Siguro. Minsan, hindi ko sigurado. Minsan, ayaw ko na lang alamin. Minsan, kapag gusto kitang tingnan sa mata, hindi ko magawa, baka kasi malaman mong nahihirapan akong maintindihan kung anong klaseng tao ba dapat ako maging para sa’yo.

Mahal kita. Hindi naman nagbago ‘yon, eh. Pero kasi, ang tanong, kaya ba kitang mahalin sa paraang gusto mo? Kakayanin ba ng pagmamahal ko na tumbasan ‘yong sa’yo?

Dati inisip ko imposible. Pero habang tumatagal, nagkaroon ako ng pag-asa. Pakiramdam ko nagagawa ko na ang magbago. Naging masaya ako. Akala ko kaya ko naman pala. Ang akala ko nararamdaman mong may ginagawa ako. Ang akala ko…akala ko lang pala. Kahit sana kaunti lang? Kaya pala hindi sapat, kasi wala kang maramdaman kahit kakarampot. Baka kaunting sikap pa? O baka di natin namamalayan, sa simula’t sapul, mas manhid ka lang pala.

Syet, nabasa n’yo ‘yon? Ang korni.

Serbisyong Pampubliko

•August 20, 2009 • 1 Comment

Mag-aalas dose na. Pilit na kinukumbinsi ang sarili, okay lang ‘yan, aabot ‘yan. Now Serving: 2450. Muling tiningnan ang kapirasong papel na hawak-hawak, na para bang hinihintay na mamadyik ang mga nakasulat na numero: 2615. Hindi pa rin nagbabago. Halos isang oras na rin akong malagkit na tinititigan ng lalaki sa likuran ng kaharap ko, gusto ko na ngang dukutin ang mga mata, andami namang ibang babae, ako pa ang napagtripan. Letse, at pangiti-ngiti pa. Akala mo kung sinong Aga Muhlach, eh kahawig naman si Ogie Alcasid. Pinailaw ang cell phone: 11:45. Tiningnan ang wrist watch: 11:50.

Dalawang oras akong pumila sa NSO para sa pag-request ng Birth Certificate ng aking boypren. Parang isang malawak na pier ang kanilang opisina. Daig pa yung mga warehouse sa mga pelikula ni Jackie Chan kung saan dinadala ang mga kini-kidnap. Hindi ako nag-enjoy. Payo lang, kung may gerpren ka, ‘wag kang magkakamaling utusan s’yang mag-request ng anumang dokumento mula sa mga ahensya ng gobyerno. Parusa tawag dun.

Habang nakaupo ako’t naghihintay, hindi ko maiwasang mamangha sa mga nakita. Parang palengke. Mahigit limang libo siguro ang taong nagsisiksikan, kulang ang mga upuan, mainit ang hanging umiikot.  Mula sa bandang likuran, kapag itinaas mo ng mga 30 degrees ang iyong tingin, hindi mo maiiwasang mapadaing sa posibleng makita. Habang kulang na kulang ang bilang ng bentilador sa bilang ng tao, naroon ang mga empleyado ng gobyerno sa loob ng kanilang malalamig na opisina. Hindi na nahiya ang mga empleyadong ito at para pa ngang display window ang istilo ng opisina nila. Hindi ko na sinubukang bilangin kung ilang air con mayroon, baka kasi mapapulot ako ng bato’t maihagis ko sa nakaladlad nilang ka-arogantehan. Kurtina. Kurtina lang naman pwede na.

Masusungit ang mga matatandang nagpupumilit mauna sa pila dahil senior citizen naman daw sila at masusungit din ang mga guwardiya, wala hong senior-senior dito. Makailang beses akong palipat-lipat ng upuan habang palapit ng palapit ang numerong hawak-hawak ko sa numerong nakasulat sa malalaking digital screens. Ilang beses ko ring sinubukan i-enganyo ang mga nakatabi ko sa maikling usapan, karamihan oo at hindi lang ang sagot habang ang iba nama’y ayaw na paawat. Tatlong minuto bago mag-alas dose, tinawag na ang pangkat ng mga taong may hawak na numero mula 2600 hanggang 2650. Kami na yung huling grupo bago magsara ang opisina para sa hapunan. Mayroong humigit-kumulang sampung bintana na kung saan pwedeng pumila at magbayad. Pagpasok ko sa payment area, dalawa agad ang nagsara habang walang taong pumipila at, kung hindi ako nagkakamali, limang tao sa bawat dulo ng lima pang pila ang inabutan ng guwardiya ng laminadong papel na may nakasulat na CLOSED. Ibig sabihin, hindi ka na puwedeng dumugtong dahil maga-alas dose na. Hindi lang ako ang nabanas sa nangyari, pati ang tatlong senior citizens sa aking unahan.

Aba’y hindi pa naman alas dose baket sila nagsasara na!

Dapat hindi sila nagbe-break, nagshi-shift na lang!

Ano ba naman ‘to, basta gobyerno talaga.

Tama naman sina lola’t lolo. Hindi ko ring maintindihan kung baket kailangang tumigil sa pagtanggap ng bayarin ang mga bintana, eh hindi pa naman alas dose. Siguro may mga ilang bagay pa silang dapat tapusin bago maghapunan, ayaw din naman nilang mabawasan ang oras ng kanilang break. Siguro hindi rin sila lumalabag sa mga alituntunin ng kanilang opisina. Pero higit siguro talagang magiging epektibo ang pagpo-proseso kapag lahat ay totoong alas dose nagsasara ng bintana. Halos isang daan pa siguro ang kanilang maaaring mapagsilbihan kung sila’y hindi maagang nagsasara.

Sa lahat ng ahensya ng gobyernong napuntahan ko, isang katangian ang aking napansin na tila lahat sila’y nagtataglay: ang kawalan ng tunay na respeto sa mga mamamayan. Hindi ako galit sa mga empleyado ng gobyerno, siguro hindi naman talaga sila ang may problema kung hindi ay ang pamamalakad at kawalan ng sapat na training. Siguro rin ay isang incentive na rin nila ang pagkakaroon ng malamig na opisina kapalit ng kakarampot nilang sahod. Sa aking opinyon, walang gaanong motivation ang mga ordinaryong public employees maliban na lang kung siya ay nasa mataas na posisyon o kaya’y nagnanais na palitan ang kalihim ng ahensya. Ito ang mga empleyadong walong oras ng nakaupo sa harap ng kompyuter, habang sabay na nakikipagtsismisan sa katabi n’yang kumakain ng barquillos. Na kapag iniabot mo ang iyong dokumento ay iirapan ka’t pagsusungitan kapag hindi mo nailabas agad ang kanyang hinihingi.

Ito ang kaibahan ng serbisyong pampubliko sa serbisyong kayang ibigay ng mga pribadong kompanya. Sa pribadong kompanya, kapalit ng may kamahalang bayad, ay ang malamig na waiting area, mabilis na pagpoproseso at mga empleyadong kayang ngumiti ng walong oras. Samantalang sa NSO, PCSO, GSIS, atbp. hindi makapagrereklamo ang ordinaryong mamamayan kung pagtaasan s’ya ng kilay ng babae sa counter.

Nababanas ako sa sarili ko kapag ikinukumpara ko ang kalagayan ng bansa sa mga first world countries. Para kasing tinatanong ko sa sarili kung saan ako mas nasasarapan, okra o juicy pork barbecue? (Eh di malamang okra! Joooke. XD) Kung ikaw ay isang turista, pagbaba mo pa lamang ng paliparan (i.e. NAIA), mabilis mong maaanalisa ang kalagayan ng ekonomiya ng Pilipinas. Hindi makakapagbalat-kayong mahirap ang ating bansa. Nasasalamin ito ng pagtrato ng mga empleyado ng gobyerno sa mga ordinaryong tao. Malaki ang respeto ko sa mga government employees, pero nawawala ito kapag ipinamumukha na sa akin ang utang na loob na dapat kong tinatanaw mula sa kanila. Ang pagiging government employee ay isang paraan upang makapagsilbi sa publiko. Pero sa tunay na mundo, malabo ata ang kasabihang iyan.

An Attempt to Write a Love Letter

•April 25, 2009 • 1 Comment

Si Tuldok ay inlaaab.

Naisip kong dito na lamang ‘to isumite. Hindi naman kasi nababagay sa isa kong talaarawan. Masyado kasing korni. Baka tuluyang masira ang reputasyon ko. Haha.😄

Nga pala, medyo mahaba, sa sobrang haba eh akala ng boypren ko ginawan ko s’ya ng book report. Pero kung may oras ka’t kayang pahintulutan ang aking sobrang kakornihan…

April 05
01.15am

So after the blooper about an hour ago, here I am, trying to write you a love letter for the monthly ritual of our supposed official togetherness.

I still really don’t understand the importance of having the need to celebrate such a day; why there’s a need to turn it into an episode. Like the way I fail to comprehend birthdays.

But I am trying my very best to be in the moment. Though it really doesn’t require me to exert a grand effort because loving you doesn’t strain me one bit.

Really. The blooper was a tad embarrassment on my part. But I don’t really mind. It made us both laugh. And I would do it again if it means a display of the creases around your lips.🙂

And, oh, I apologize for the lack of personalization. That this is typewritten, I mean. I don’t really believe that my sluggish penmanship would catch up with my thoughts, that and I’m just too lazy to be traditional.

I’m unsure about composing a love letter (and the term love letter is just too mushy) because I’ve never written one. But give me a few minutes. I think I am in need of utmost meditation.

01.36am

There are a few things I would like to say. My thoughts may be a little untidy right now, so forgive me if there are going to be unwarranted commentaries. Okay, here it goes.

It was more than five months ago when I decided to do something reckless. I was in the midst of a very premature mid-life crisis (something of that sort) and I thought I needed to do something with my life. I was very unhappy. That’s when you came in. It was never really planned but your advent was very convenient.

I hated you. You were stupid and tactless. You disagreed with me every chance you had – and you just had to be a jerk every single chance you got. Even though you were a big jerk, I brought you to SM whenever you said you needed to buy something. Haha. (But, really, you and your lame excuses. XP) The reason? Yeah, fine, I had a crush on you. Hahaha. And I was just being nice to a probinsyano. XP

What I’m trying to say is, for me, your entrance and our beginning was something out of my unruliness – something I would have never intended to do had I been my usual self. After realizing that, I thought, “oh, well, what the heck.”

And for the weeks that came after, it was all “oh, well, what the heck.” (Though I was having a really great time playing, my feelings were being offended. And I was being unfair by disregarding yours.) But had I not been careless, I would have never found myself in your arms.🙂

(Oh, yeah, I think this is going to be long. XD)

02.11am

If I were asleep (even if I wouldn’t really remember, I’m positive) I would be dreaming of you.

The thought of you is the first thing that clouds my mind when I wake up in the morning. Before I was put under the spell of infatuation, after the first beams of light enter my eyes, I would spend an hour idly lying in bed and staring at the empty ceiling. Now, I spend an hour thinking of you and staring at your face on the supposedly empty ceiling.

Then, I grab my phone to send you a good morning.
When I drink my first serving of hot cocoa for the day or bite into my first sandwich, I think whether you’ve had your breakfast. And I spend a few minutes wishing I could feed you my stark breakfast.

For the rest of the day, I would see your face. In the sky. On my laptop screen. Between the pages of the book I’m reading. Around the redbrick walls of a building. At every empty ceiling. And if I close my eyes, I see the outlines of your face even more clearly. And it makes me wish so hard. If only I could turn your illusion into something real. So I could touch your face. And trace the softness with my hand…

When I go to bed at night, before I close my eyes, I take one last look at your face on my ceiling. And as my eyes slowly dim out the light of the world, I silently wish you a happy sleep.

If I had not known you and somebody were to ask me how I was doing, “I’m perfectly fine” would have been my fake and craven answer. But because for the past five months of my life, you have tactlessly given me so many reasons to repeatedly feel bad about myself, you have unconsciously given me so many chances to reflect.

I despised you so much when you assumed you knew me and made me feel I was weak, but I didn’t realize it would help me grow into a better person.  I was trying to escape and you easily pushed me into that pool of agony. You made me unhappy but only so I could be happy. JERK. Haha.😄 So how am I doing? “Not perfect. But I’m fine. And I’m really just too in love right now to feel otherwise.”🙂

Yes, I am in love. There’s no use denying the feeling to myself anymore. I spent so much time making myself believe I am a person incapable of such an emotion, blocking out every wave of ecstasy caused by such a precarious hormonal reaction. To no avail. In the end, I fell in love. And as I write this letter, I am falling in love even more deeply…

(I want to keep on writing. But I really need to sleep. Haha. It’s exactly an hour and fifteen minutes past 2.11.)

08.40am

I don’t regret it. I don’t regret allowing you to enter my world.

Had I not allowed you, I would have never seen you smile the way you do now, that pleasant expression on your face. Oh, you have three kinds of smiles you know. One you make when you get conscious. =”> The other when you’re making pa-cute. BD Lastly, that smile. The smile you make when you can’t contain your happiness that it turns into a silent laughter.🙂

Had I not, I would have never heard you laugh the way you do now, the sound of the laughter that makes me feel so good. And every time you would laugh because of one of my corny jokes or because I was being a klutz again that I bumped my head on the glass wall, I wouldn’t mind doing it a hundred times over, just to hear that laughter that I was deafened to for most of my life.

Had I not, I would have never found myself in the best place in the world…in your arms. Need I say more?😄

Had I not, I still wouldn’t have had my first kiss. I would’ve remained ignorant to the kindest and sweetest taste in the world. (Winner! XD)

Sometimes, your mere presence makes me voiceless. Sometimes it makes me too loud. I am at my extremes when it’s about you, my best or my worst. Because you either give me so much lucidity or you drive away my sanity. I’ve unearthed so much about myself. I have learnt to be reckless and be careful at the same time. You’re slowly and unconsciously fulfilling my desire to know myself.

You make me worry so much. So much that sometimes, I find my tears almost desperate to come out of my eyes.

You make me miss you so much. So much that sometimes, I find myself hopelessly wanting to weep out the yearning.

And you make me so happy. So happy that sometimes, I find myself almost unable to comprehend the feeling and I quiver. (Haha. Gigil ang tawag d’yan. XP)

And you make me so scared. So scared that sometimes, I find myself crying to sleep, because I still can’t believe how somebody like you is able to love me back…

10.04am

How much do you love me? I don’t even know why I ask you the question.

But how much do I love you?

I love you so much that I could shoot out a rainbow right now and so much that I could ignite a star with it. (Winner ulet!XD) I love you so much that I’m calling you my baby. So much that just the thought of you makes me weak. And so much that even after an hour you’ve let go, I could still feel the warmth of your palm against the back of my hand.

“How much do I love you?” Then, I lose my way with words…and the mere question frustrates me. I become the worst writer in the world. These written words cannot be put on par with how I really feel for you…


06.33pm

I was a selfish person. And I still am. My selfishness sprung out from the need to safeguard myself, to preserve my bogus happiness. But you just had to do me a favor and burst my bubble. So I am slowly learning to share.  How could I not love a person who is teaching me how to become the best I could be? And how could I not share part of myself and my life with that person? From a plate of hot pancit canton to watching a fireworks display, I finally understand what you meant when you said you wanted to share almost every single thing with me…

Thank you for making me feel it’s okay to trust.

I’m not beautiful. My skin could lose its suppleness in a matter of weeks; it could lose its fairness over night. Stretch marks line my lower back. My hair could turn frizzy after a swim in the sea. My nose is speckled with black and white heads. I’m not particularly endowed with largely attractive organs on my chest. I have rough palms. Bluish green veins protrude from under the skin of my arms. My breath could turn unpleasant after failing to visit the dentist. My lips turn rough when I apply the wrong balm. My eyebrows are not shaved neatly because I really don’t know how to hold the razor. I have a mustache. And I could easily lose that love handle if I don’t watch my diet. You know all these. But still you choose to love me.

Thank you for making me feel I could be loved.

April 06
10.29am

It scared me. The fact that I am not perfect because you could gradually stop loving me; the fact that you are not perfect because I could gradually stop loving you; the fact that we could stop loving each other because love is not forever; and the fact that I could lose this happiness. And nobody will ever be able to tell me when.

But you assured me that even though the future holds no certainties, what matters most is the love we are sharing right now. And I let go of the fear.

I don’t expect you to love me more than you already do. And I don’t expect you to love me forever.

Thank you for making me anticipate less of the imminence of sadness.

01.44pm

I know my actions sometimes fail me. And I hope my words don’t frighten you (the way they sometimes startle me).

I finally understand. As the Moon restores itself, from one new moon to another, it tells me that there exists something celestial in our attachment. We’ve shared a star and countless moonlit nights. And I will go back again and again to the best place in the world, where I am made to feel safest. Knowing that even as the Moon orbits the Earth, and the Earth the Sun, and time could drift us apart – right now, I can nestle in your arms and stop the fleeting time, and tell you: I love you, *toot*.

Haha! Oo na! Korni na kung korni! Wala na akong magagawa d’yan. Eh sa ganun talaga.

Naiintindihan kong maaari ring mag-evaporate ang lahat ng kakornihang ‘to mula sa katawan ko, pero sa ngayon lubos akong nasisiyahan sa mga nangyayari kaya make the most of it na lang. Mahihirapan siguro akong hindi gumawa ng paraan para mapanatili ang kasiyahang ito.🙂

Maraming Namamatay sa Maling Akala

•November 13, 2008 • 1 Comment

Masaya ako. Masaya ako dahil nakita kong may nagtiya-tiyaga pa palang magbasa ng blog na ‘to. Kahit isang beses sa limang buwan ako kung mag-update, may mga taong hinahalukay ang mga nakaraan kong isinulat. Maraming salamat. Baon n’yo sa pag-alis ang ilang parte ng istorya ko sa buhay.

Makailang beses ko ring pinag-isipan kong kailangan ko bang magpakilala o hindi. ‘Pagkat hanggang ngayon ay nakatago pa rin ako sa pangalang Tuldok. Dahil na rin siguro sa takot kaya ibinasura ko ang layuning ibunyag ang tunay na pagkatao. At dahil kahit papaano’y nagagawa kong makapagsulat na may buong kapasyahan sa aking mga talata sa ilalim ng isang alyas.

Matagal akong hindi nakapagsumite ng isang akda. Galing kasi ako sa malayong lugar. Kung inyong naaalala, nabanggit ko sa isang nakalipas na sanaysay na plano kong pumunta ng esteyts upang kumpletuhin ang isang requirement sa aking unibersidad. Natuloy ako. Halos apat na buwan din akong nagtrabaho sa isang restwaran, isang All-American franchise sa silangang bahagi ng kontinente ng mga puti. Ngunit sa aking pagkamangha, hindi lang mga puti ang nakasalamuha ko sa lugar na iyon. Kundi mga taong nag-ugat mula sa iba’t-ibang parte ng mundo. Unang beses kong bumisita ng lugar sa labas ng ating bansa.

Ang esteyt ng Texas ay nasa katimugan, kung saan nakakabit ang kontinente ng Timog Amerika. Kaya’t napakarami kong imigranteng nakasalumaha. Napakaraming Asyano sa siyudad kung saan ako tumira. At lalo pang marami ang mga Hispanic. Vietnamese, Taiwanese, Japanese, Mexicans, Colombians, Argentinians, Brazilians, Puerto Ricans, atbp.

Puti. Dilaw. Kayumanggi. Itim. Mga kulay ng balat na gumulat at nagsayawan sa aking paningin. Malaki ang aking pasasalamat at nabigyan ako ng isang hindi matatawarang pagkakataon na makita at makilala ang isang kulturang inakala kong pamilyar. Maraming bagay ang aking ikinagulat ngunit akin ring ikinatuwa. Gusto ko sanang ipagpatuloy ang pagkukuwento tungkol sa aking paglalakbay ngunit may mga ilang bagay na gumugulo sa aking isipan. Hindi ako makapag-isip ng diretso. Nababagabag ako.

Karamihan sa aking mga akda ay tungkol sa aking pamilya. Hindi man direktang ipinahihiwatig ng ilan, kung susuyurin ninyo ang kadahilanan, ang buhay ko sa loob ng aking pamilya ang ugat o impluwensya. Sabi nga nila, malaki ang pagpapahalaga ng mga Pilipino sa pamilya. Maraming magandang bagay ang naidudulot ng pag-uugaling ito, ngunit marami ring pagkakataon na hindi nakakatuwa ang maaring mangyari dahil sa pagpapahalagang ito.

Umuwi ako para sa undas. Para bisitahin ang aking ama. Oo, tama. Wala na Si Tatay. Mahigit isang taon na ang nakalipas mula nang nakawin ng sakit na liver cirrhosis ang kanyang buhay. Mahigit isang taon ko ring inakalang okay na. Matapos mawala si tatay, naniwala akong okay na ang lahat, wala nang dapat alalahanin. Malaya na kaming makapagsisimula ulit. Nagkamali ako. Muli akong dumaan sa isang masakit at mahabang depresyon.

Maraming bagong bagay ang nais kong ibahagi ngunit hindi ko magawa. Marahil masakit pa rin kaya hindi ko kayang ikuwento. Marahil nahihiya akong malaman ng ibang tao ang sekreto ng aming pamilya. Marahil ayaw kong mapahiya ang mga taong mahal ko. Anuman ang dahilan, isang bagay lang ang aking nasisiguro, hindi na ako muling mag-aakala.

Isang malaking sirko ang buhay. May mga payaso, may mga naglililider-lideran, maraming mababangis na hayop ang nakakaawang nakakulong, mga sirenang pinagpipiyestahan, tsubibong mahinang umiikot na tila inaalok ang mundong maaring makita sa tuktok, sasakyang rondilyong nagpapaiyak sa mga mahihina ang loob, at taong kumakain ng buhay na manok.

Magulo ang mundo. Walang lugar na ligtas. Noong gabing malaman ko ang katotohanan, tila bang may isang bola ng laway sa aking lalamunan na hindi ko malunok-lunok. Gusto kong idura pero hindi ko alam kung paano. Gusto kong sumigaw at ipaalam sa buong mundo ang pighati’t lumbay pero may pumipigil.

Hindi na yata ako magtitiwala ulit. Hindi ko na kaya. Ganoon pala kasakit. Ang pagtaksilan ng isang taong pinagkalooban mo ng iyong buong buhay. Ang malamang traydor ang iyong pinagkakatiwalaan. Ang malaman na ang inakala mong magandang buhay ay isang malaking kasinungalingan. Ang malamang gago ka pala at nagpapakagago lang.
Masakit pero ganun talaga. Balak ko na lang magsimula ulit. Marami na akong pinagdaanan, wala akong balak magpatalo sa kasalukuyang dalamhati. Pero humihingi ako ng panahon para makapaghilom at makapaghanda. Para sa isang bagong buhay paglalakbay. Adbentyur ulet ‘to!!! Wohoo!!!

Oi, Tibo Ka Raw!

•January 25, 2008 • 5 Comments

Baket ganun na lang parati?!

Masyado bang maliit ang hinaharap ko?

May balbas ba ako?

Kalakihan ba ang muscles ko?

O sadyang baliktad lang ba ang amoy ng pheromones ko?!

Baket ba parati na lang ako napagkakamalang tibo?!

Wala naman akong galit o diskriminasyon sa tinatawag nating third sex ngunit hindi ko lang talaga lubos mawari kung baket parang dumadalas ang nagkakamaling kabilang ako sa nasabing kasarian.

Noong maliit ako, daig ko pa ang kuya ko kung makipaghabulan ako sa mga motorsiklong rumaragasa sa gitna ng kalsada. Vroom! Vroom! Abot-tainga ang ngiti ko noon sa tuwing naririnig kong may gumagaraheng traysikel sa labas ng tindahan namin. Takbo palabas, sakay sa harap kahit hindi kilala ang may-ari. Pilit sisipain ang clutch. Isa, dalawa, tatlo. Ikot ang manibela. Vroom!

Nangingisda kami sa isang malaking ilog. Dadaan kami ng damuhan bago makarating sa destinasyon. May nakasabit na tirador sa leeg. Nangingitim na ang kili-kili. Tumutulo ang pawis. Sinisinghot ang sipon. Sinusuyod ang bayan. Adbentyur!

Para akong lalaki noon. Boys bob yata ang tawag sa gupit ko, maikli, kita ang dalawang tainga. Maitim pa ako, halatang napapabayaan sa ilalim ng araw, maraming peklat sa tuhod.

Maputi ako. May kaunti pang traces ng peklat sa tuhod, pero maliban doon makinis naman ang kutis ko. Nakaka-bad trip nga noong binulutong ako. Hindi na tuloy ako flawless. Nag-iwan pa ng dalawang malaking crater yung virus sa noo ko.

Medyo pansin nga lang ang mga ugat ko sa paa’t kamay, maliban kasi sa maputi na ako, mahilig pa akong maghugas kahit pagod. S’yempre marumi, kaysa naman matulog akong nanlalagkit.

Wala naman akong balbas. Di halata ang facial hairs ko, inggit nga ang mga ate ko. Mas evident pa ang white heads sa ilong ko.

Wala naman akong malalaking muscles. Payat nga ako. Seksi, hindi gaano. Para kasing peras ang hugis ng katawan ko. Hindi nga kalakihan ang hinaharap ko pero mukha raw akong puwet. Pero sabi ng iba, di naman nasobrahan ang laki ng puwet ko. Asset, ba! Asset ng isang babae.

Inaamin kong hindi ako marunong mag-makeup. Pawisin ako kaya wala rin kuwenta kung maglagay ako ng makeup. Unless mamahalin, yung tipong kahit maghilamos ka na di pa rin matatanggal, pero wala akong pambili nun. Di rin ako hygienic pagdating sa pagpapagupit ng buhok at pag-aahit ng kilay. Hindi neat tingnan ang haircut ko, kulot kasi ako. Kulot at manipis ang buhok. Hanggang pony tail lang ang hairdo ko.

Di ako maarte kung manamit. Jeans, t-shirt, Converse Chucks o Skechers Retro o Diesel Rugged na rubber shoes. Yun lang. Kung saan ako komportable, yun ang pinipili ko. Baket naman ako magi-skirt? Eh, nagko-commute lang naman ako, malakas ang hangin at hindi rin bagay sa mga sapatos ko. Komportability at praktikality. Di ako mahilig sa palamuti, except sa hassle na, takot pa akong magpahikaw. Oo, wala akong hikaw, may phobia kasi ako.

Perfume? Yucks. Ni cologne nga wala akong tiyagang mag-spray. Pulbos sa mukha? Foundation? Istorbo lang ‘yan. Madalas akong late, sagabal lang ang mga ‘yan sa pagmamadali. Naliligo naman ako.

Hindi ako mahinhin. Makulit ako. Mahilig bumungisngis. Umaabot nang seven inches ang diameter ng bunganga kung tumatawa. Malakas ang boses kapag nakikipagbiruan. Kulang sa breeding. Eh sa masaya ako, ano bang pakialam mo?

Dumadating sa mga events na walang baong facial tissue. “Mahangin sa labas.” Walang baong suklay. Nakikihiram lang ng makeup kit. Nagpapalagay pa ng makeup. Parang garden na napabayaan ang mga kilay. Hindi blooming. Walang kyuteks. Haggard. Tatawa, gagalaw na walang ka grace-grace.

Ordinaryo ako sa dati kong kolehiyo. Di naman kasi mahilig mag-ayos ang mga tao dun. Baket naman sila magbo-bother? Mga kompyuter lang naman ang kaharap nila. Samantalang sa kurso ko ngayon, kelangan mag-effort para magmukhang tao. Di pa siguro ako lubos na nakakapag-adjust. Pero sabi naman ng mga kaibigan ko, naninibago na raw sila sa pananamit ko. Nagbabago na nga siguro ako, pero di ko pa siguro naaabot standards ng mga kaibigan ko sa kolehiyo.

At wala akong boypren. At wala pang balak magka-boypren.

Siguro nga. Mapapagkamalan talaga akong tibo.

Aremika

•January 8, 2008 • 1 Comment

Natatakot akong aminin na kaya ko ‘to pinasukan dahil wala na akong ibang mahanap na solusyon.

Noong maliit ako, pinangarap kong suyurin ang mundo. Pinangarap kong makalipad kasama ang mga ibon. Pinangarap kong makarating sa buwan, manirahan doon kasama ang aking mga kaibigan. Lumaki akong nilulunod ang sarili sa panaginip, punung-puno sa kasinungalingang pumapawi sa mga mapang-aping suliranin, mga suliraning pumapatay sa sigla ng isang bata.

Marami na ang dumaang buwan pagkatapos kong magdesisyong lumipat sa kursong ito. Mula sa mundo ng mga makinang gumagawa ng milagro patungo sa mundo ng mga sibuyas at patatas.

Putang ina.

Noong maliit ako, ni hindi sumagi sa isipan ko na manilbihan. Kahit kailan, bago ko baguhin ang takbo ng aking buhay, hindi ko man lang naisipang kumuha ng kursong sangkot ang pagluluto’t paghuhugas ng mga napagkainan ng ibang tao. Dahil kahit kailan hindi ko pinangarap na maging katulong.

Pagkatapos kong magtiis para lang maipasa ang Microbiology? Ang Statistics? Ang Chemistry? Ang Calculus? Gagamitan ko ba ng derivatives ang mga plato?  Para saan pa ang inaral kong Accountancy? Ituturo ko ba sa mga guest ang chemical formulas ng mga prosesong nangyari sa loob ng salisbury steak nila? Isang malaking kalokohan ‘to, dude.

Nag-aaral ako sa pinakatanyag na paaralan sa bansa para magpakaalila. Ano ‘to? Gaguhan?

Apat na buwan na ang nakalipas nang isulat ko ang mga talata sa taas, marahil dulot ng pagod at mahabang araw kaya’t di ko napigilang magsalita ng mga hindi kanais-nais.

Sa ngayon, binabalak kong mag-practicum sa Aremika. Sosyal kasi ako, like you know. Sa totoo n’yan, kasalukuyan kong inaayos ang aking mga papeles. At kasalukuyan ding naghahanap ang nanay ko ng ipapambayad ko sa pagsakay sa eroplano.

Four months ago, habang pagalit akong naghuhugas ng kawa, ni hindi ko nahakang babalakin kong mag-pracaticum sa tate. Ni hindi ko nga naisipang tapusin na ang ilang units ng practicum ko ngayong bakasyon.

Tatlong buwan lang naman.

Posible kayang makapag-uwi ako ng bolang niyebe mula sa esteyts? Kasi marahil sa Marso lumipad na ako at gusto ko sanang mag-uwi ng snowman para ilagay sa salas namin. Kung posible sana…

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.