Buwan

Maaga akong nagising kanina, 5:00 AM nagsimulang tumunog ang alarm ng cell phone ko, nagpatuloy ng ilang minuto hanggang sa napagod na ako at natakot na mabingi, naka-level 5 kasi yung volume, tsaka 3315 yung unit ko kaya kapag naka-max ang volume, ibig sabihin — Max.

Nahirapan akong bumangon, malakas kasi ang pull ng gravity ng kama ko kapag mga ganoong oras, s'yempre malamig, masarap magpakabatugan habang tumutulo at naninigas ang laway. (Hoy! Walang bahid ng kabastusan yun.)

Napatingin ako sa bintana at muntikan ko nang malunok ang laway na namumuo sa bibig ko ng makita ko ang buwan. Walang mga bituin. Yung buwan lang na tila nakasabit sa bughaw na tela ang bumati sa akin ng magandang umaga. Kung hindi ako nagkakamali, crescent waning ang tawag sa moon phase na yun. Nakakatawa. Siguro mababaw para sa ibang tao, napaka-ordinaryo kasi ng buwan, hindi naman 'yan nawawala. Pero para sa isang taong katulad ko na madalang lang masilayan ang buwan — wika nga nila, once in a blue moon lang — napakalaking bagay nun. May mga buwan kasing lumilipas na hindi ko nakikita kahit isang beses ang buwan. (Oy, pun yun! Haha.) Kung para sa inyo hindi — sa akin, malungkot na bagay yun.

Labis sa atin ang hindi, kung hindi bihira, nagbibigay ng pagpapahalaga sa maraming bagay sa mundo. Bihira nating napapansin ang mga bagay na naghihintay din ng puna.

Aminin mo na kasi, isa ka dun.

[Marahil napaka-ordinaryong tema nito pero...nagpapaalala lang, baka kasi, tulad ng sinabi ko, nakalimutan mo na namang magpahalaga.]

***

 

S'ya nga pala, maraming salamat kay Euri.

 

~ by tuldok on April 25, 2006.